SŁYNNY LUB CO WAŻNIEJSZE PRZYZWOITY

         

  Jeden raz

Otrząsnąć się z życia

złamać prawa boskie

przeniknąć w myśl błogą

odrzucić pstrą troskę.

Złapać przeznaczenie

wypełnić przestrzenie

zamknąć czas w komórce

odkurzyć marzenie.

Uwolnić się z więzów poprawnej kultury

zamówić talerzyk gotowanej bzdury

doprawić go szczyptą ludzkiego spełnienia

podzielić się z bratem w chwili uniesienia

i przegryźć na sucho oceanem z baśni

zapisać w pamięci jak smakuje jaśmin.

Podciągnąć kotwicę człowieczej natury

wzbić się w przestrzeń błogą

 ponad czarne chmury

i lecieć tak sobie bez końca do końca

ukłonić się gwiazdom

uśmiechnąć do słońca 

...i zasnąć...

Nie poddam mych myśli opinii jurora 
Mam gdzieś jego mądrość
Niech sam wpierw podoła.

W Obie Strony

Podróż

Bez początku i bez końca podróż mam odbywać

Bez poczucia czasu w głosie,... nie chcę się odzywać.

Chcę przewidzieć, zaplanować, przeżyć,posiąść, podarować.

Zwykle nie wiem gdzie i po co?

...muszę spekulować...

Zabrać pragnę ważne sprawy, zapomniane słowa

Porwać wszystkie me marzenia...

...aż mnie boli głowa...

Dodatkowo na kompana życie chcę zaprosić

By po drodze pomagało wszystkie trudy znosić.

I tak z wolna przemierzając zakamarki świadomości,

Krzyczeć, Płakać, Kochać, Żalić ,

Śmiać się, Wzruszać, Złościć.

GDZIEŚ KIEDYŚ JAKOŚ

                      

 Szczęście

Znalazłszy w pamięci złotą myśl na szczęście

Tuliłem łapczywie, by się śniła we śnie.

Karmiłem bez przerwy Inną, obojętną

Poiłem kolorem, wizją nieco mętną

Chciałem by została, by została ze mną.

Lecz nie posłuchała, uleciała w sedno.

Pytałem lekarza, drwala i chłopczyka

Pytałem garncarza, kolegę, rolnika.

Pytałem bez końca, bez końca szukałem...

Dopiero po latach w końcu zrozumiałem...

Inspirujący powiew wiatru
Roztańczoną tęczą świeżości naturalnej
Pobudza machinę skomplikowaną wielce
Do działań prostych lecz czasem skutecznych pozytywnie.
Jego dotyk największym sprzymierzeńcem losu człowieka czującego
Treścią współistnienia i pozytywnym wrażeniem.
Smak choć nie istnieje 
Karmi zmysły doskonale boską świeżością swej zawartości.
Szum zaś muzyką jest najpiękniejszą...
PIĘKNIEJSZEJ NIE ZNAM...

WSZYSTKO SIĘ STAJE JEDNAKOWO WAŻNE I JEDNAKOWO NIEWAŻNE

             

   Tylko raz

Grając z życiem w karty czasu

Grając ostro w zdarzeń kości

Grając z sobą w jedną podróż

podróż do nicości...

Grając z życiem w myśl zbłąkaną

Grając czasem mezzo piano

Grając tępo w grę próżności

wieczność zagmatwaną.

Płyną myśli, czas, marzenia,

Płyną słowa i wspomnienia.

Płyną wszystkie doświadczenia...

czy bez sensu?

bez znaczenia?

A gdy gra dobiegnie końca

widzisz tylko koniec końca.

I czy z tarczą czy na tarczy

Jedna gra niech ci wystarczy.

KARYKATURALNA POSTAĆ masy bezrozumnej

wgniata myśl ŚWIADOMĄ 

w zadeptane chodniki

SZLAKÓW NIESKOŃCZONYCH I BEZSENSOWNYCH

Gdy nie pójdę gdzie chcę iść to gdy idę już mnie nie ma

                

     WOLNOŚĆ (I)

Pomysł na własny kawałek świata

chowam głęboko w dziurawej kieszeni.

Boję się cywilizowanego bata,

jak od narodzin boją się buszmeni.

Bo trudno w dzisiejszych czasach zrozumieć

słowo, co na wszystkich ustach gości.

Nie wiesz mężczyzno,kobieto,staruszku?

Ja też nie znam smaku ze słowa wolności.

  WOLNOŚĆ (II)

W życiu bywam pedantyczny

w głowie raczej chaotyczny.

Lecz z chaosu myśli masa,

ułożona w pewną całość

daje mi poczucie szczęścia...

...wolność niebywałą

 Altruistyczna plaga przekory
 mknąc przez satelitarny przekaz wyobraźni,
 wciska w synapsy rtęciowe strzały
 niechybnie godząc w gór wodospady
 i aspirując do miana DOSKONAŁOŚCI ZIEMSKIEJ OBŁUDY... 


    
                

KIEDY BĘDZIESZ MARTWY TO NA DOBRE.

    KRYSZTAŁ

Arktyczna nimfa marzenia tuli,

owija płaszczem swojego cienia.

Mrozi na kamień w białej koszuli

resztki barwnego uniesienia.

Roztacza wokół stagnacji błogiej

czarną kurtynę kresu istnienia.

Rozrywa myśli na cząstki płodne,

zatruwa,gardzi,zazdrości,zmienia.

Lecz wiedz wędrowcze co z nosem w chmurach

rozwijasz skrzydła jak ptak ciernisty.

Z zatrutą wizją nic już nie wskórasz.

Chcesz być szczęśliwy, musisz być czysty.

MASOŃSKIE nurty dwulicowości nieskrępowanej,
NAMASZCZAJĄ ZMYSŁY NIEWINNEJ ISTOTY,
odciskając piętno nieprzejednane
WYPIĘTRZAJĄCO strukturowanej MYŚLI
poszukującej rozumu wszelakiego.
    

PODRÓŻ WYMARZONA

Chcę

Głaszcząc źrenicą ścian głuchych taflę

podążam w nicość jak myśl zagubiona.

Wgniatam się w próżnię, odpadam, gasnę,

rzucam swe członki otchłani w ramiona.

Chcę uciec wszędzie, nigdzie i zawsze,

chcę się odnaleźć, wrócić, pokonać.

Chcę coś zrozumieć, dotknąć, coś zatrzeć,

stopić w rozsądku krzyk co mnie woła.

Dotrzeć do sedna i zrozumienia,

poczuć, rozpalić, przyjąć i oddać.

Być pełnią życia, spokojem, ciszą,

harmonią, szczęściem, cząsteczką koła.

NAJŻARTOBLIWIEJ zaprawę prawiący zatrzask
WTŁOCZONY SINUSOIDALNIE,
rozpościera wdzięki nieczyste ,
PRZEPOCZWARZAJĄC ramię rozpaczy
W absurdalną myśl KOPALNIANYCH SKRZATÓW,
zapatrzonych w wystawy domów towarowych.

TAK CZY INACZEJ...

   CYWILIZACYJNE ŚMIECI

Zmiażdżoną masę myśli niestrawionych

zanurzam w otchłań nocy bezrozumnej.

Gdzie rydwan czasu żadnej nie dogoni,

pozostawiając ciszę w chwili nudnej.

I tak obdarty z szumu śmieci różnych,

budzę się nagi  jak posąg do nieba.

Lecz stan ten utrzymać potrafię przez chwilę,

bo nowe odpadki zalegną gdzie trzeba.

I będą zabijać mnie we mnie powoli,

zasypią w układzie me najdroższe myśli.

I tak będzie umysł umierał powoli,

przyjmując bezbronnie to co mówią wszyscy.

Aż kiedyś u kresu tułaczki bez końca,

zapragnę posiedzieć na kamieniu polnym.

Poczuć znów siebie, poczuć wiatr we włosach

i z ostatnim wdechem pobyć chwilę wolnym...

i zasnąć.

***

Wplątany w zakamarki reklamy

gniję, od środka zdegustowany.

***

KONTROWERSYJNOŚĆ AMBICJI ukrytych,
Anatomicznie miażdżąc ROZSĄDEK,
DEWALUUJE reinkarnacyjną frazę
jestestwa PUBLICZNOŚCI nieobliczalnej,
mnożąc zarazę WIELCE służebną urojonym transformacjom
CIAŁ STAŁYCH,
PRZYSPARZAJĄC indukcyjności MAGNETYZMOWI dokonanemu.

Czasem coś napiszę bo jestem człowiekiem...

  Milczenie

Skrzypiące milczenie boskiej zawieruchy

Blednie w ogniu nocy w ciszę doskonałą.

Zwiewa piasek z rąk rozgrzanych

Zwiewa przeszłość zagmatwaną.

Mknąc w nieznane z bliska

Staje ramię w ramię z głuszą,

Przemierzając myśli bezkres

Nuci pieśń niesłuszną.

A gdy w chmurze próżni zagrzmi twa niewinność,

Kiedy w trzasku ciszy rozpęta się prawość,

Grad pochwał cię dorwie,dopadnie,rozszarpie...

I zlepi z twych szczątków zjawiskową całość.

STRUKTURALNA ergonomia architektonicznej NOMENKLATURY
TOTALITARNIE modyfikuje kompatybilnością spójności ABSTRAKCYJNEJ
ALTERNATYWNE substraty irracjonalnego ZAWIROWANIA
                     CHWIEJNEJ podświadomości.

Nie trzymam niczyjej strony bo nikt nie trzyma mojej

 ***

Molekularna istota umysłu

mknąc przez mgławicę rozmyślań bez końca

wiotczeje w kwestii marzeń Księżycowych,

rzuca się to w otchłań, to w objęcia słońca.

A transgeniczne rozterki pachołka,

który paradoks z oczu swych wyciska,

stają się poświatą wewnątrz gór zamglonych,

detronizującą ochłapy z półmiska.

***

....IDIOTYCZNA, CZYSTA POSTAĆ, WCHŁANIAJĄC
    NIETUZINKOWY WYTRYSK INFORMACJI,
    KONFABULUJĄC Z JAŚMINOWĄ ZJAWĄ,
    DOSTRZEGA IRONICZNĄ GRZECZNOŚĆ WSZECH CZASÓW, 
    ROZPOSTARTĄ WEWNĄTRZ NIEOKIEŁZNANEJ KRAINY KRADZIONEJ ENERGII,
    PRZEISTOCZONEJ W RUCHOMY LABIRYNT,
    DRAŻNIĄCYCH UCHO TRZASKÓW,
    PĘDZĄCYCH ZWOJAMI SKORODOWANEJ ŚCIEŻKI ZDROWIA....

Bezgwiezdny zimowy zmierzch

***

  

Superboliczną parafrazą słów,

sunęły sanie w bezmiar Oceanów.

A gdy na kraniec dopłynęły już,

zrzuciły balast niecodziennych snów.

Dryfując ścierały giętkiej piasku tafli

nadęte pancerze przeszłej demokracji.

A na sinym niebie niewidzialnej mafii

huczały rozdarte upiory prowokacji.

                    




....KLAUSTROFOBIA egzotycznej konsolidacji
PERTRAKTUJĄC z nicości niebytem doskonałym,
POPULISTYCZNIE niweczy orientalizm ziemskiej komunikacji,
TOPIĄC ironiczną beznadzieję zmysłów.