Bez komentarza

             

    Do polityka

Nie licząc na szczerość, na obłudę słodką

Kim Człek dla ciebie, człowieku przez okno?

Anatomicznym doładowaniem?

Kartą wyborczą czy skończonym draniem?

Zanieczyszczeniem twojej przestrzeni?

debilem, głąbem, cząstką nadziei?

czy do wyprania zdolnym umysłem?

kukłą, maszkarą, cieniem, domysłem?

Kim jest dla ciebie człowieku z dala

człowiek zwyczajny?, dziecko kowala?

Dlaczego tak go podle traktujesz?

Dlaczego w twarz mu przez ekran plujesz?

Czemu wyciskasz ostatnie soki

twierdząc, że są dla niego widoki?

Dlaczego kosztem jego nieszczęścia 

realizujesz mdłe przedsięwzięcia?

Dlaczego w swojej hojności rozmachu

wbijasz nóż w plecy, chowasz łeb w piachu?

Dlaczego kiedy człowiekiem byłeś

takich zapędów nie oświadczyłeś?

Nie liczę na to, że mi odpowiesz.

To mi wystarczy.

Dlaczego?

Dobrze wiesz.

     

NIE TO ŁADNE , CO ŁADNE , ALE CO SIĘ KOMU PODOBA

***

Skupiony w rozdartych płomieniach zadumy

zdobywam pustki przedziwne przestrzenie.

Roztaczam namiętne wizji spustoszenie

dochodzą mnie dziwne głosy , dźwięki , szumy.

Rozważam o niczym , nagością przez mknienie

spoglądam na bierność w skupieniu przemożnym.

Zastygam w bezruchu i olśnieniem mroźnym

wypełniam swój spokój , zachwyt , uniesienie.

Wpatrując się w żaru odmienne oblicza

zastany przez zwięzłą księżycową ciemność ,

oddaję swe troski , swą szarą codzienność ,

...nowe plany , myśli , wizje , słowa zliczam.

CAŁE ŻYCIE UCZĘ SIĘ SIEBIE

Do Siebie III

Poddałem ocenie najskrytsze marzenie

zabito je nagle na czyjeś zlecenie.

Wtrąciwszy dwa słowa samotnych rozważań

runąłem pod stertą utartych przykazaź.

Zapragnąwszy uciec z wylęgarni nudy

dostałem po twarzy wywodem obłudy.

Chciałem więc zakopać wrodzoną odmienność...

...wepchnięto nas razem w diamentową ciemność.

Lecz na nic się zdały próby formowania.

w las wielki czmychnąłem bez chwili wahania.

Krocząc bezdrożami czuję wolność pełną

docieram do siebie , trafiam w samo sedno.

BO MY.......JESTEŚMY LUDZIE

Prośba

Poprawne spojrzenie , wgląd w natury wolność 

dodaje otuchy myślom spracowanym.

Pohulam z ptakami w ciszy zakazanej

przyjrzę się uważnie pąkom roześmianym.

O boski ogrodzie w mym sercu schowany

tryskający tęczą kolorów bez końca

oazo spokoju , przyjacielu drogi

dziele cudowny Ziemi , Wody , Słońca.

Trwaj w  dostojności , w harmonii przemiany

wolny od pędu , hałasu , próżności.

Obdaruj kształtami owoców dojrzałych

wylecz z pospieszania , z gwaru , z codzienności...

ZATOPIONY W BIELI

Jeden z ...

Dostojnie przerabiam te same schematy

przemierzam przestrzenie w zastygłym spojrzeniu.

Odziawszy się w lata i zmieniwszy szaty

dopadam codzienność w drętwym uniesieniu.

Zabijam przestrogę , usypiam marzenia

podążam bez celu do zachodu Słońca.

Szamoczę się w sieci czynności rozdanych

rozmywam w szarości , z rozpędu , bez końca.

Nakrywam wzrok tępy na próżnym rejestrze

ambitnych do granic podbojów błahości...

... nie reaguję , gasnę znieczulony

przywykłszy do zdarzeń codziennych nicości.

Czy się opamiętam ? 

Czy się wnet przebudzę ?

Zakreślę ścianę pełną nieczystości ?

I usiądę miękko na surowej skale

by  zrestartować , dać szansę przyszłości ?...

JEDYNA PRAWDZIWA RUCHOMOŚĆ

Ludzkie

Zanoszę myśli głęboko chowane

do drzew , do ptaków , wiosną , gdzieś nad ranem.

Rozrzucam na wietrze między konarami,

zanurzam w sosie z leśnymi grzybami.

Jednymi przecieram szlaki niepoznane,

inne wnet zamieniam na leśny atrament.

Uwalniam...

Podążam...

Nie zdążam...

Żałuję...

Blefuję...

Rozwijam je między krętymi drogami,

zachaczam o korzeń , o krzak z poziomkami.

Rozdarte posyłam do kopca z mrówkami,

szalone zapraszam do tańca z sarnami.

Radosne wypuszczam przed siebie,

ciężkimi podzielę się ...albo nie...

Zachowam...

Pomnę...

Zapomnę...

ODEJDĘ TAK , JAK PRZYBYŁEM - SAM

 

Wrażenie

Czym jest czas ?

albo czym nie jest ?

spytał chłopczyk tatę raz.

Czy istnieje ?

nie istnieje ?

czy go zmierzył ktoś choć raz ?

Jak go złapać ?

gdzie go spotkać ?

skąd ta pewność , że jest w nas ?

Może to , że jest , to plotka ?

chłopczyk dziwną minę ma.

Kto dowiedzie , że upływa ?

Kto wrażeniu zada kłam ?

Wszak go nigdy nikt nie widział ...

chłopczyk dziwną minę ma.

Skoro pytań mnogość wielka

a odpowiedź ani jedna

to dlaczego tak wytrwale

upieramy się zuchwale...

...choć nie wiemy czegoś wcale ?

Raczej Nadzieja

Do Siebie II

Niczym zbieg, 

obdarty z nadziei, z przeszłości

uciekam w głąb duszy,

uciekam nicości.

Składam hołd

i słabość okazuję całą.

Proszę o otuchę,

proszę o wytrwałość.

Powierzam najskrytsze 

swoje tajemnice,

obnażam, rozpaczam,

z bezsilności krzyczę.

By nagle, w otchłani,

gdzieś na skraju duszy

dostrzec blask iskierki,

która skały kruszy.

(Bez)nadzieja

      Do Siebie

W trosce o codzienność,

w walce z upiorami

skłaniam się ku Światom 

wciąż nieokiełznanym.

W mrocznych zakamarkach 

labiryntu marzeń

poszukuję chwili, 

znaku, światła, zdarzeń.

Zdarzeń, które przyjdą,

zdarzeń wywołanych,

zdarzeń, które wskrzeszą

i zabliźnią rany.

Zdarzeń pożądanych,

zdarzeń upragnionych,

tych, na które czekam,

tych naj..., wymarzonych.

Albo jesteś albo Cię nie ma

Po swojemu

Wzniosłem umysł wiotki 

nad krainę pędu,

nabrałem powietrza świeżego

przez usta,

ułożyłem do snu lekko i swobodnie,

zadbałem by głowa była czasem pusta.

....W takim układzie szczytnego Bytu

człowieka Sobie przeznaczonego,

mam szansę przeżywać prawdziwie, po ludzku,

rozwinąć skrzydła ptaka ognistego.

PO CO NASZE SWARY....

   Sprzeczka

Ubogość słowa i przepych zarazem

jawią się w myślach obłędu obrazem.

Rzucane bezkarnie w ludzką nieśmiertelność

spychają odbiorcę lub autora w ciemność.

Próbują nałożyć stronnicze kajdany

zapętlić, ujarzmić, zniewolić, omamić.

Pozbawić godności, rozebrać z miłości

dodawać otuchy błędnej naiwności.

Lecz po co? zapytał staruszek bez słowa

W jakim niby celu toczy się rozmowa?

...A celu nie widać...

za Słońce się chowa.

Iluzoryczny Ideał

Tolerancja

Przyjmując Innego

jakim jest w istocie,

bez szarpania myśli jego,

bez tarzania w błocie...

...w błocie zasad, idei, norm i wyobrażeń,

zawiści, przesądów, uprzedzeń i marzeń,

w kałuży iluzji, głupoty, zazdrości,

Świat odetchnie z ulgą,

uwolni pokłady najczystszej miłości.

Obdarzy nas wszystkich swoimi skarbami.

Przytuli, ugości, nakarmi, rozbawi.

Każdy może BYĆ

Sobie Siebie Ja

Z daleka od siebie

i do siebie z bliska

szukam swego Ja symptomy

na dnie rumowiska.

Sięgam wzrokiem w głąb swej duszy

na skraju urwiska

szukam Siebie, sensu, ciszy,

radości ogniska...

Gdy już znajdę, gdy dopadnę

Sobie Siebie Ja przygarnę

I w harmonii z samym Sobą

w końcu się odgadnę.

                   ***
Oddech,szafa,trawa tętno
gwiazda, pociąg, wąż, żarówka.
Próżnia, marchew, węch, padaczka
  ZIEMSKA ŁAMIGŁÓWKA


Cisza, szlafrok, mrok, obłuda
klasztor, zryw, makówka.
Kolor, myśl, ładunek, ogon
  ZIEMSKA ŁAMIGŁÓWKA 


Bieg, nostalgia, obraz, zraz
szafa, pień, bacówka.
Zgiełk, poczwara, robak, sad
  ZIEMSKA ŁAMIGŁÓWKA


Myśl, frustracja, masturbacja
metafora, obiekt, mrówka.
Niebyt, morda, martwy ptak
  ZIEMSKA ŁAMIGŁÓWKA  

CZASEM PRZEŻYWAJĄ CI KTÓRZY ZASŁUGUJĄ NA ŚMIERĆ

  

 ???

O istoto zapytania

wyrwij z pustki błogą twarz

pozwól myślom dotrwać rana

resztę na śmierć skaż.

Bycie czarny w mrocznej sukni

co z nicością w karty grasz

zdradź męczące tajemnice 

resztę na śmierć skaż.

Totalne niezrozumienie zdarzeń i interpretacji
burzy świeżość umysłu przechodnia,
ukształtowaną w normalności prozaicznej,
dalekiej wymuszonym formom
lepienia z materiału kruchego 
przez istoty bezrozumne,
napędzane machiną iście nieskomplikowaną,
załadowaną po brzegi banknotami 
wielkich nominałów w dużej ilości,
aczkolwiek nie przeszkadza mu to 
przeżyć od początku do końca!!!

CZASEM UMIERAJĄ CI KTÓRZY NIE POWINNI UMRZEĆ

       ***

 Potężne tąpnięcie małomównej celi

wbija w niepamięć atomy zieleni.

Głosi hasłem na sztandarze

 groteskową prawość,

zmywa myśli niespokojne

w czerwonej kąpieli.

A gdy przetrwa wróg ustroju

blady, wątły, słaby

wcisną go w niepamięć ludu

albo do szuflady.

Zamknięte ściany ludzkiej wyobraźni,
błąkającej się w rzeczywistości rynsztokowych sytuacji,
odciskającej piętno na architektonicznych cudach 
nieograniczonej beznadziei umysłu człowieka
skażonego zatrutym powietrzem
gnijącej cywilizacyjnej pustki,
niechybnie zmierzającego ku końcowi-
być może lub prawdopodobnie na szczęście dla tych,
którzy mieliby przyjść po...

W TROSCE

Manipulacje

Polityczne rozważania,

pięknie poskładane zdania.

Rozebrane nic nie warte,

w treści szaro-mgliste, martwe.

Wypowiedzi eleganckie,

wewnątrz wciąż asekuranckie.

Zdania zgoła nader zbite

lecz grubymi nićmi szyte.

Obietnice rozpędzone,

w bagnie kłamstwa uwięzione.

Wszystko w kotle wymieszane,

w barze marzeń podawane.

BEZPOWROTNE ZDARZENIA

        Do i za...

Tęsknię do i za czasami,

za polami i łąkami,

za strzelnicą, za lizakiem,

oranżadą i za ptakiem.

Tęskno mi za obrazami,

za kwaśnymi malinami,

tęskno mi za wron krakaniem,

za alejką, za skakaniem.

Wszystko widzę jakby trwało...

...może mi się tylko zdało?

Czuję zapach bzu i zimy,

powiew wiatru, spokój miły.

Jedną myślą jestem z sobą

drugą wplatam w gęsty obłok.

PEŁNIA

Szmat

Złowiłem czasu szmat na wędkę

włożyłem w butelkę

zaraz się napiję 

do Księżyca zawyję.

POSPOLITE ZDZICZENIE

 Konsumpcjonizm

Zatrute zwoje ludzkiej chciwości,

fizycznych doznań, obżartych kości,

bezdenna otchłań nienasycenia,

przekrwiona żądza mienia tulenia,

...wstrzykują dzikość w nagie instynkty,

zmieniają w koszmar beztroskie rytmy.

Zbierają owoc swego istnienia,

ciskają w kocioł otumanienia.

Poniewierają opamiętanie,

umiar, rozsądek i wychowanie.

Zrywają skórę z martwej godności,

rzucają w koszyk nadgniłe ości.

Sprawują władzę nad swą ofiarą,

władzę bezwzględną, wręcz doskonałą.

Więżą nas w sobie bez zagrożenia,

że się ockniemy, że coś się zmienia...

Więżą bez obaw bo z oka błysku

mogą wyczytać, że są w śmietnisku...

BEZ...RUCH

           

 Nowa Era

Monogamiczne przepoczwarzanie

burzliwą drogę wybrało dla niej

Szarpało struny myśli rozdartych

kopało doły rozważań martwych.

Sponiewierało przeszłość istnienia

zmieszało z błotem nawyk tworzenia

Porozdzierało dawne zwyczaje

przekuło stos zardzewiałych manier.

Poddało próbie wszelkie zwątpienia

zgasiło w ogniu koszmar istnienia...

...by w nowej roli była jak zjawa

czysta, niewinna, chłonna, ciekawa.

By w głębi duszy dotknęła Słońca

i odmieniła los swój do końca

By rozsypała do wnętrza Ziemi

płatków tysiące, pęki nadziei.

...Więc niech się stanie! krzyknęła szeptem

niech się odrodzę, życiem odetchnę

Niech się wybiorę w podróż w nieznane

w nowej odsłonie, w oczekiwane.

Bez wykrętów

   Wierność

Skroplona wierność obnaża kształty 

swej pozaziemskiej nadułomności.

Zdobywa szczyty człowieczej chwały

by na pysk paść nagle, by połamać kości...

Czy się odrodzi ? czy się podniesie ?

spojrzy niepewnie lecz głęboko w oczy ?

Czy stchórzy, czmychnie albo czy zbiegnie?

...Słychać w oddali przedziwne odgłosy...

A ona tylko kartą w przetargu

kartą do wzięcia lub do podpalenia

Wszak gracz pogrążon w zimowym letargu

włada siłą sprawczą, siłą odrodzenia. 

Rozszarpana błogość

        

***

Błogosławione płatki sumienia

podlane kłamstwem, plagą cierpienia

wysłane w przestrzeń ognistej paszczy

zmienią się w krzyże, w poczwary, w zastrzyk.

Będą dryfować w głębi wspomnienia

lecz nie utoną w łzach zapomnienia.

Chcąc im przywrócić radość pierwotną

rozbij swe lustro, wyjrzyj przez okno.

Wyrzuć wnętrzności na mokrą skałę

rozszarp swe myśli niedoskonałe

spal czarne wizje w promieniach słońca

w czystości dziecka dotrwaj do końca.

Wyżłobione podejrzliwym żargonem 
skroplone wiązki metafory fabrycznej
zgarniają efekt prowizorycznej apokalipsy
na brudny talerzyk małego chłopca.

Każdemu dzwon bije choć jeden raz

     

 Nowy Plan

Układam myśli w nowe zdarzenia,

rozważam czule, chwytam marzenia,

wyciągam z wnętrza skryte idee,

z odwagą wplatam zastygłe cele.

Pełen nadziei i wiary w nowe,

zamykam przeszłość, wymieniam głowę.

Rysuję nową mapę istnienia,

nieprzemakalną, nie do zniszczenia.

Nabieram w płuca czyste oblicze,

wdrażam plan nowy, z radości krzyczę.

Penetracja wibrujących oczekiwań
skłaniających do refleksji,
wymusza chaos panujący wszechobecnie
w kuluarach gwiezdnej emancypacji....

ŻYCIE TO ILUZJA

  Zniewolenie

Stosy zasad, zalet, reguł i nakazów

formatują celę najskrytszych obrazów.

Rozkradają myśli niezupełnie twórczo,

penetrują rozum, niszczą mózg wybiórczo.

Pozbawiają prawdy, czystego odbioru,

swobody, powietrza, spójności, honoru.

       Namierzają... Zniewalają...

Napięte przepisy, prawa kierowane,

zakazów tysiące, prawdy wymyślane,

odbijają piętno na każdym oddechu,

hamują instynkty, bredzą coś o pechu.

Obrabiają pole zwięzłej wyobraźni,

blokują działania twojej własnej jaźni.

       Namierzają...Zniewalają...

Pełne swobód jednak jest ostatnie zdanie:

"Tych którzy je tworzą, przykrość ta nie złamie".

ABSTYNENCJA dźwigów podwieszanych
DOWODZI bitew absurdu wielkiego,
GDY tęcza harda spływa na łono
KARPIA MARTWEGO lecz świątecznego...

         

Zamykam codzienność na chwilę...

Las 

Przepięknych kolorów paletę słyszałem.

Cudownych barw tęczę przestrzenną wdychałem.

W rozkoszy do piękna, do natury blasku

znalazłem wnet szczęście, radość, uśmiech 

w piasku.

Doznałem ich w szumie błogo jednostajnym,

poczułem w odgłosie ćwierków życiodajnych.

Schwytałem z dźwiękami jakże złożonymi

piękny skrawek ciszy otulony nimi.

Muskając zieleń trawy, mchu przepyszną lekkość,

zgadywałem w wietrze poetycką miękkość.

Zdziwieniem bez końca bezruch ogarniałem.

Z lubością, czcią wielką spokój szanowałem.

...w zachwycie wewnętrzną burzę przeczekałem.

EPOKA CZŁOWIEKA

Mądrość polityka

Cóż za swoboda,

cóż za lekkość gestu

tworzyć przyszłość nową 

na godności plebsu.

Cóż za elokwencja,

zgrabny plan działania

zdusić wnet w zalążku

czyjeś rozważania.

Jaka świetna wizja,

jaka mądra głowa

zadać nowy projekt

pod dopięte słowa.

...i w dodatku kosztem

 własnej wyobraźni...

...no i może trochę

zamożności mas pstrych.

Zmorą Polaka 
władza byle jaka.

Decydujemy tylko o tym jak wykorzystać czas na Ziemi, nie mając na nic innego wpływu

      

  ...z prądem...

nie płacz nad mogiłą

mój czas już przeminął.

umknął sprytnie - niezauważony

opuścił ciało, zasłonił zasłony.

upłynął na zawsze

wytrwawszy do końca.

gdzie jest teraz ? - nie wiem.

może bliżej słońca ?...

to już bez znaczenia

bez myśli

bez granic.

takie są reguły...

cała reszta na NIC !!!

CZŁOWIEK WALCZĄCY O PRZEŻYCIE 
PRZESTAJE DBAĆ O ZŁOTE RYBKI
MYŚLI O STRASZNYCH RZECZACH
CZYNY MIEWA GORSZE OD BRZYDKICH.......

ŚWIAT LEDWO DOSTRZEGA LUDZI

 CEL 

Nienawidzę, kocham 

Śmieję się i szlocham...

...pustkę znów spotykam 

pojawiam się i znikam.

Napinam swe myśli 

mocno spracowane,

uwalniam w snach ciężkich, 

zaśmiecam poranek,

wpatruję się tępo

w zbyt szybką codzienność

i choć tyle ruchu

często widzę ciemność...

Nie dźwigam, nie zdążam,

nie latam, nie pływam,

nie jestem dziś pierwszy!!!,

nic nie wydobywam.

Nie płaczę, nie walczę,

nie kuszę, nie tańczę,

nie uprawiam ziemi,

do oczu nie skaczę.

Nie zasłaniam rany,

nie jestem pijany,

nie daję się kusić,

nie chcę nic wymusić...

Mam jedno marzenie

nad przepaści brzegiem...

...Chcę być człowiekiem. 

SŁYNNY LUB CO WAŻNIEJSZE PRZYZWOITY

         

  Jeden raz

Otrząsnąć się z życia

złamać prawa boskie

przeniknąć w myśl błogą

odrzucić pstrą troskę.

Złapać przeznaczenie

wypełnić przestrzenie

zamknąć czas w komórce

odkurzyć marzenie.

Uwolnić się z więzów poprawnej kultury

zamówić talerzyk gotowanej bzdury

doprawić go szczyptą ludzkiego spełnienia

podzielić się z bratem w chwili uniesienia

i przegryźć na sucho oceanem z baśni

zapisać w pamięci jak smakuje jaśmin.

Podciągnąć kotwicę człowieczej natury

wzbić się w przestrzeń błogą

 ponad czarne chmury

i lecieć tak sobie bez końca do końca

ukłonić się gwiazdom

uśmiechnąć do słońca 

...i zasnąć...

Nie poddam mych myśli opinii jurora 
Mam gdzieś jego mądrość
Niech sam wpierw podoła.

W Obie Strony

Podróż

Bez początku i bez końca podróż mam odbywać

Bez poczucia czasu w głosie,... nie chcę się odzywać.

Chcę przewidzieć, zaplanować, przeżyć,posiąść, podarować.

Zwykle nie wiem gdzie i po co?

...muszę spekulować...

Zabrać pragnę ważne sprawy, zapomniane słowa

Porwać wszystkie me marzenia...

...aż mnie boli głowa...

Dodatkowo na kompana życie chcę zaprosić

By po drodze pomagało wszystkie trudy znosić.

I tak z wolna przemierzając zakamarki świadomości,

Krzyczeć, Płakać, Kochać, Żalić ,

Śmiać się, Wzruszać, Złościć.

GDZIEŚ KIEDYŚ JAKOŚ

                      

 Szczęście

Znalazłszy w pamięci złotą myśl na szczęście

Tuliłem łapczywie, by się śniła we śnie.

Karmiłem bez przerwy Inną, obojętną

Poiłem kolorem, wizją nieco mętną

Chciałem by została, by została ze mną.

Lecz nie posłuchała, uleciała w sedno.

Pytałem lekarza, drwala i chłopczyka

Pytałem garncarza, kolegę, rolnika.

Pytałem bez końca, bez końca szukałem...

Dopiero po latach w końcu zrozumiałem...

Inspirujący powiew wiatru
Roztańczoną tęczą świeżości naturalnej
Pobudza machinę skomplikowaną wielce
Do działań prostych lecz czasem skutecznych pozytywnie.
Jego dotyk największym sprzymierzeńcem losu człowieka czującego
Treścią współistnienia i pozytywnym wrażeniem.
Smak choć nie istnieje 
Karmi zmysły doskonale boską świeżością swej zawartości.
Szum zaś muzyką jest najpiękniejszą...
PIĘKNIEJSZEJ NIE ZNAM...

WSZYSTKO SIĘ STAJE JEDNAKOWO WAŻNE I JEDNAKOWO NIEWAŻNE

             

   Tylko raz

Grając z życiem w karty czasu

Grając ostro w zdarzeń kości

Grając z sobą w jedną podróż

podróż do nicości...

Grając z życiem w myśl zbłąkaną

Grając czasem mezzo piano

Grając tępo w grę próżności

wieczność zagmatwaną.

Płyną myśli, czas, marzenia,

Płyną słowa i wspomnienia.

Płyną wszystkie doświadczenia...

czy bez sensu?

bez znaczenia?

A gdy gra dobiegnie końca

widzisz tylko koniec końca.

I czy z tarczą czy na tarczy

Jedna gra niech ci wystarczy.

KARYKATURALNA POSTAĆ masy bezrozumnej

wgniata myśl ŚWIADOMĄ 

w zadeptane chodniki

SZLAKÓW NIESKOŃCZONYCH I BEZSENSOWNYCH