Milczenie
Skrzypiące milczenie boskiej zawieruchy
Blednie w ogniu nocy w ciszę doskonałą.
Zwiewa piasek z rąk rozgrzanych
Zwiewa przeszłość zagmatwaną.
Mknąc w nieznane z bliska
Staje ramię w ramię z głuszą,
Przemierzając myśli bezkres
Nuci pieśń niesłuszną.
A gdy w chmurze próżni zagrzmi twa niewinność,
Kiedy w trzasku ciszy rozpęta się prawość,
Grad pochwał cię dorwie,dopadnie,rozszarpie...
I zlepi z twych szczątków zjawiskową całość.
STRUKTURALNA ergonomia architektonicznej NOMENKLATURY
TOTALITARNIE modyfikuje kompatybilnością spójności ABSTRAKCYJNEJ
ALTERNATYWNE substraty irracjonalnego ZAWIROWANIA
CHWIEJNEJ podświadomości.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz